روزنتال در مقاله‌اش راجع به اثر پیگمالیون گفت : که معتقد است این مطالعه را می‌توان به مدارس هم تعمیم داد. به این معنا که احتمالاً اگر معلم هنگام تدریس فکر کند برخی دانش‌آموزانش توانمندتر هستند،‌ در عمل هم آن‌ها نتیجه بهتری کسب خواهند کرد.
یکی از کسانی که مقاله روزنتال را خواند، خانم یاکوبسن بود. او به روزنتال پیغام داد که نمی‌دانم آن‌چه را در پایان مقاله نوشتید، فقط برای پر کردن فضا و ژست پایانی مقاله بود، یا واقعاً دوست دارید چنین مطالعاتی را در مدارس انجام دهید. من مدیر یک مدرسه هستم و اگر علاقه‌مند باشید، حاضرم هر نوع همکاری بکنم تا این مطالعه به شکل علمی و هدفمند در مدرسه‌ام انجام شود.
آن‌ها یکی از کلاس‌های مدرسه را انتخاب کردند و به معلم کلاس گفتند: «ما در دانشگاه هاروارد یک تست هوش طراحی کرده‌ایم که می‌تواند موفقیت آکادمیک دانش‌آموزان را از همین الان پیش‌بینی کند.» پس از این‌که تست را در کلاس انجام دادند، نام گروه کوچکی از دانش‌آموزان را به معلم کلاس اعلام کردند و گفتند: این گروه کوچک، بسیار مستعد هستند و بعداً که به دانشگاه بروند موفقیت بسیاری را کسب خواهند کرد. بقیه داستان را می‌توانید حدس بزنید.
روزنتال و یاکوبسن تا پایان سال صبر کردند و دوباره تست هوش را برای بچه‌های همان کلاس اجرا کردند. نتیجه تست نشان می‌داد بهره هوشی دانش‌آموزانی که معلم فکر می‌کرد مستعدتر هستند، به طور متوسط ۲۷ واحد افزایش پیدا کرده است.
روزنتال و یاکوبسن در سال ۱۹۶۸ حاصل این مطالعات را ابتدا در قالب یک مقاله و سپس کتابی با عنوان پیگمالیون در کلاس درس منتشر کردند. نسخه کامل‌تر این کتاب در سال ۱۹۹۲ منتشر شد.
اثر پیگمالیون می‌گفت اگر معلم انتظارات مثبتی از دانش‌آموز خود داشته باشد، این انتظارات در نهایت در دنیای واقعی تأثیر می‌گذارند و دانش‌آموز واقعاً عملکرد بهتری بروز می‌دهد. اثر پیگمالیون در زمینه های مختلف پیامدهایی دارد: اگرچه این مکانیسم عمدتاً ناخودآگاه است، اما می‌توان از آن برای فعال کردن عمدی توسعه افراد دیگر مانند دانش‌آموزان، کارمندان یا ورزشکاران استفاده کرد. به عنوان مثال، مربیانی که به ورزشکاران اجازه می دهند بدانند که از آنها انتظار بیشتری دارند، می توانند آنها را به عنوان ورزشکار به دستاورد های بزرگ تری هدایت کنند.